மொழியின் தீ......

ஒளிந்து கொள்கிறேன்

இந்த காதல் விளையாட்டில்

உன்னிடம் அகப்பட்டு விடக் கூடாதென்று......

என்றாலும்

சின்ன உதடுகளைத் திறந்து

நீ

செல்ல மொழிகளை உதிர்க்கையில்

தீப்பற்றிக் கொள்கிறது

என் அந்தப்புரம்..........

 

 

நன்றி; கல்கி வார இதழ்...

 

சந்தித்த வேளையில்....

கண்களை கூராக்கி அவள் மீண்டும்  பார்த்தாள்.  அவன் தானா? இல்லை, அவள் கண்கள் அவளை எப்போதும் ஏமாற்றியிருக்கவில்லை. அவனேதான். அதே இறுக்கமான முகம். சற்றே கறுத்த உதடுகள். சுருண்ட தலைமுடி. நீண்ட கைகளும், கால்களும். சற்றும் பருமன் ஏறாமல் அப்போது பார்த்த அதே உடல் வாகு. தலைமுடி நரைத்திருக்கிறதா என்று கவனித்தாள். இல்லை. பல முறைகள் அவள் ரசித்த அந்த சுருண்ட முடி நரைத்திருக்கவில்லை.

அந்த குட்டி அறையில் இருந்து வெளியில் தெரியும் தூரம் குறைவானதாக இருந்தது.  இன்று நிறைய கூட்டம். அந்த கூட்டத்தில் அவன் அவள் கண்களிலிருந்து  மறைந்து போனான். துழாவித்தேட இயலாதபடிக்கு

நீயும், கவிதையும்.....

முன்பே
திட்டமிட்டப்பட்டது தான்
என்றாலும்
சந்திக்கும் போது
உன் முகம் பார்த்து
சிதறிப் போகிறேன்....



சிதறிய என்னை
மீண்டும்
சேர்த்தெடுக்கும்
நேரம் முடியுமுன்பே